ថ្ងៃពុធ ទី ២៩ ខែធ្នូ ឆ្នាំ ២០២១ – អ្នកស្រី ភ័ក្រ ណារី វ័យ ២៣ ឆ្នាំ អង្គុយរង់ចាំនៅកន្លែងដែលមនុស្សប្រហែលជា ៥០នាក់ ក្នុងគម្លាតសុវត្ថិភាពពីគ្នា ឯមន្ទីរពេទ្យបង្អែកបវេល ក្នុងខេត្តបាត់ដំបង ដែលស្ថិតនៅភាគខាងលិចនៃប្រទេសកម្ពុជា។ ដោយដាក់ដៃលើពោះដែលកំពុងមានគភ៌បណ្តើរ ណារីបាននិយាយថា “ខ្ញុំគ្មានគម្រោងមកចាក់វ៉ាក់សាំងដូសជំរុញនៅថ្ងៃនេះឡើយ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែអាសាឌុបបងជីដូនមួយរបស់ខ្ញុំមកចាក់តែប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែគ្រូពេទ្យបានពន្យល់ថា ដូសជំរុញនេះគឺជាការការពារដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់ខ្ញុំ និងកូនក្នុងផ្ទៃ។”
ថ្ងៃនេះ ណារី សប្បាយចិត្តណាស់ ដែលបានទទួលការការពារបន្ថែមមួយជាន់ទៀតពីជំងឺកូវីដ ១៩។ ប៉ុន្តែដំណើរផ្លូវទាក់ទងនឹងវ៉ាក់សាំងកូវីដ ១៩ និងការមានគភ៌របស់នាង ពោរពេញដោយភាពមិនច្បាស់លាស់។ ហើយនាងមិនមែនជាមនុស្សតែម្នាក់នោះទេដែលជួបនឹងរឿងបែបនេះ។ សម្រាប់ស្ត្រីមានផ្ទៃពោះនៅកម្ពុជា និងនៅទូទាំងសកលលោក ការសម្រេចចិត្តទៅចាក់វ៉ាក់សំាងមិនមែនជារឿងសាមញ្ញនោះឡើយ។
កាលពីខែមិថុនា នៅពេលដែលណារីបានទទួលវ៉ាក់សាំងដូសដំបូង នាងមិនបានដឹងខ្លួនថាមានផ្ទៃពោះនោះទេ។ មិនយូរប៉ុន្មានក្រោយទទួលបានដូសទី ២ ទើបនាងដឹងថាខ្លួនមានផ្ទៃពោះ ហើយពេលនោះនាងបារម្ភយ៉ាងខ្លាំងចំពោះកូនក្នុងផ្ទៃរបស់នាង។ នាងនិយាយថា “ខ្ញុំបារម្ភខ្លាចកូនរបស់ខ្ ញុំលូតលាស់ក្នុងផ្ទៃមិនបានល្អ”។
ភ្លាមៗនោះនាងបានពិភាក្សាជាមួយឆ្មបដែលនាងទៅពិនិត្យផ្ទៃពោះជាមួយ។ ឆ្មបរូបនោះបានប្រាប់នាងថា ទាល់តែគភ៌អាយុបាន៤ខែ ទើបពេទ្យអាចសន្និដ្ឋានអំពីស្ថានភាពលូតលាស់របស់ទារកក្នុងផ្ទៃបាន។ ដល់ពេលនោះ ទារកក្នុងផ្ទៃរបស់នាងលូតលាស់ធំល្មមនឹងអាចឆ្លុះអេកូដឹងយ៉ាងច្បាស់អំពីការអភិវឌ្ឍកាយសម្បទា និងធ្វើតេស្តលើទឹកភ្លោះ ដើម្បីកំណត់ពីភាពមិនប្រក្រតីនានា។ ណារីរាប់ថ្ងៃយ៉ាងអន្ទះសារ ទន្ទឹងរង់ចាំឲ្យដល់ថ្ងៃណាត់ទៅពិនិត្យផ្ទៃពោះឆាប់ៗ។ “នៅពេលដែលគ្រូពេទ្យនិយាយថាកូនរបស់ខ្ញុំកំពុងលូតលាស់ល្អប្រសើរ ក្តីបារម្ភ និងភាពអន្ទះអន្ទែងក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំបានរលាយបាត់អស់។ ខ្ញុំធូរស្បើយក្នុងចិត្តជាខ្លាំង” ណារីរៀបរាប់។
លោក លីវ សល់ គឺជាបងជីដូនមួយរបស់ណារី គាត់សុំឱ្យនាងជូនមកចាក់វ៉ាក់សាំងដូសជំរុញ ព្រោះគាត់មើលផ្លូវមិនសូវឃើញ ហើយមិនអាចបើកម៉ូតូខ្លួនឯងបាន។ សល់បានដឹងពីការចាក់ដូសជំរុញនៅថ្ងៃនេះ ក៏ដូចជាវ៉ាក់សាំងដូសកន្លងមក ពីការប្រកាសតាមឧបករណ៍បំពងសំឡេងនៅក្នុងភូមិរបស់គាត់។ នៅពេលដែលដល់វេនគាត់ត្រូវចាក់វ៉ាក់សាំង គាត់មិនដែលខកខានឡើយ។ សល់ពន្យល់ថា “មុនពេលខ្ញុំបានចាក់វ៉ាក់សំាង ខ្ញុំខ្លាច ហើយមិនដែលហ៊ានចេញពីផ្ទះឡើយ។ ខ្ញុំមិនអាចចេញទៅលក់សាឡាដ ត្រកួន និងស្ពៃ នៅឯផ្សារដូចកាលមិនទាន់ផ្ទុះកូវីដឡើយ។ នៅពេលដែលខ្ញុំឮប្រកាសក្នុងភូមិថាឥឡូវនេះមានការបើកឱ្យចាក់វ៉ាក់សាំងខ្ញុំត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចដើម្បីទៅចាក់។ អារម្មណ៍មានសុវត្ថិភាព និងអាចត្រឡប់ទៅលក់ដូររកស៊ីវិញបាន គឺពិតជាគួរឲ្យរីករាយណាស់។”
នៅក្នុងភូមិរបស់ណារី និងសល់ ប្រជាពលរដ្ឋជាច្រើនគ្រួសាររស់នៅពឹងអាស្រ័យលើកសិកម្មខ្នាតតូច និងចំណាកស្រុកទៅធ្វើការតាមរដូវកាលក្នុងប្រទេសថៃ។ មុនពេលមានជំងឺកូវីដកើតឡើង ណារី រកចំណូលពីការងារធ្វើជាចុងភៅម្ហូបការ និងរកចំណូលបន្ថែមពីការធ្វើស្រែចម្ការលក្ខណៈគ្រួសារ។ ការរាតត្បាតនៃជំងឺកូវីដ ១៩ បានផ្អាកការជួបជុំជាទ្រង់ទ្រាយធំដូចជាពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាដើម ប៉ុន្តែវាមិនបានបញ្ឈប់ការដាំដុះដំណាំឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តីការបិទផ្សារញឹកញាប់ និងការបិទខ្ទប់ទីក្រុងធ្វើឱ្យចំណូលរកបានមិនទៀងទាត់។ ណារីពន្យល់បន្ថែមទៀតថា “តម្លៃលក់ចេញនៃផលដំណាំធ្លាក់ចុះ ប៉ុន្តែថ្លៃជីបែរជាឡើងថ្លៃ។ លើសពីនេះការរឹតត្បិតលើការធ្វើដំណើរផ្តាច់ឱកាសការងារនៅឯប្រទេសថៃ ដែលធម្មតាជាចំណូលបន្ថែមរបស់យើង។”
នៅពេលណារីឌុបសល់មកទទួលដូសជំរុញរបស់គាត់ ឆ្មបនៅមន្ទីរពេទ្យនេះបានប្រាប់ណារីឱ្យចាក់ដូសជំរុញដែរ។ ដំបូងនាងស្ទាក់ស្ទើរ ព្រោះតែក្តីបារម្ភ និងភាពតានតឹងដែលនាងបានឆ្លងកាត់កន្លងមក ប៉ុន្តែនាងបានប្តូរចិត្តនៅពេលដែលដឹងថាសេចក្តីណែនាំកម្រិតសកលមានការប្រែប្រួល។